Zendingscommissie




Op 19 april 2019 vertrokken we met een groep van tien mensen uit Norilsk. Het doel van onze reis was om te prediken in de nederzettingen Ustj-Port, Woronzowo en Bajkalowsk en om de zendelingen in Karaul en Dixon te bezoeken. Een dag eerder hadden we al veel spullen in en op de TREKOL’s (terreinwagens) geladen. We gingen ’s ochtends verder met dit werk. Daarna vroegen we de Heere om bescherming. We reden rond het middaguur naar het Kajerkandistrict (een deel van de stad Norilsk). We hebben de extra vaten voor onderweg bijgetankt, nog een paar onderdelen gecontroleerd en zijn vertrokken. De eerste 100 km reden we op de geasfalteerde Norilsk-Dudinka-route, de enige transportader in Tajmyr. Hier kregen we autopech. Dankzij de genade van God niet op de toendra, maar 40 km van de garage. De reparatie duurde twee uur. Daarna dankten we God en reden verder. We kwamen rond 22.00 uur aan in Dudinka. We werden opgewacht met een heerlijk diner. Na hiervan genoten te hebben en wat te zijn bijgekomen, reden we verder. Nadat we de omweg rond Dudinka hadden gemaakt, begonnen we voorzichtig af te dalen op het ijs van de Jenissej-rivier. Er lag een moeilijke weg voor ons. Eerst voerden we nog gesprekken maar langzamerhand werd iedereen moe en viel in slaap. Alleen de chauffeurs bleven alert. De auto’s waren zwaar beladen met voedsel voor de zendelingengezinnen. Daarom hadden we besloten om alleen over het ijs te rijden. De weg door de toendra is korter, maar gevaarlijker
We zagen een prachtige zonsopkomst. De sneeuw was op een bijzondere manier dun en fijn. We waanden ons in een museum en zagen hierin de majesteit van onze Schepper. Deze ochtend van 20 april zal ik nooit vergeten. Tijdens de reis wijzigden we soms de route. De weg naar Karaul was meer dan 60 km en niet zonder gevaren - op een gegeven moment slaagden we er met grote moeite in om door een onverwachte spleet te komen. Vroeg in de ochtend (20 april) kwamen we aan bij de nederzetting Karaul. Hier werkt een zendelingenfamilie en vanaf deze plek beginnen de reizen naar de nomadennederzettingen van de toendra Nosok. Er is een groep gelovigen in de nederzetting die geregeld diensten houdt. Op de dag van onze aankomst kwam iedereen bij elkaar. Binnenkort zou ‘rendierdag’ worden gevierd, wat een goede gelegenheid is voor evangelisatie. Daarom hebben we besloten om hier op de terugweg te evangeliseren en de vrije dag te gebruiken voor reparaties. ’s Morgens waren we klaar om verder te gaan. Een oude broeder wilde met ons mee. Vanwege zijn vroegere zondige leven waren zowel zijn benen als handen geamputeerd. Maar hij was bereid om alle moeilijkheden onderweg te verduren, als hij maar met ons mee mocht om het Evangelie te prediken. Onderweg probeerde iedereen op de een of andere manier deze gedreven broeder te helpen. We reden tegen de avond weg maar raakten vast in een ijsgat. We probeerden er tot laat in de nacht uit te komen en toen het lukte kwamen we in een nieuw gat in het ijs terecht. We hebben de natte sneeuw uit de banden geduwd en de druk in de banden verlaagd. Helaas ging een blad van de veer van de achtervering kapot. Met moeite sleepten we de auto opzij en besloten hier op de ochtend te wachten. Die nacht vielen we in slaap met sombere gedachten. Op zondagmorgen 21 april werden we fris en opgewekt wakker. We zaten met elkaar in één TREKOL en hielden een dienst, waarbij we dachten aan de intocht van Jezus Christus in Jeruzalem. Deze viering werd gevierd door de hele christelijke wereld. Na de dienst hadden we een plechtige maaltijd - ja, zoiets is mogelijk op de toendra! De viering was helder en vreugdevol. Al snel bracht een broeder uit de nederzetting Karaul ons een nieuwe veer. We hebben ongeveer twee uur gerepareerd en toen we daarmee klaar waren, gingen we weer op pad. De nederzetting Bajkalowsk lag voor ons. We waren van plan om in de nederzetting als brenger van het Woord te evangeliseren. We kwamen pas ’s avonds in de nederzetting aan omdat we vaak in ijsgaten kwamen. Gedurende 100 km moesten we door ongeveer dertig ijskuilen, maar dankzij de genade van God bereikten we de nederzetting. We splitsten ons in groepen en gingen elk huis binnen om de bewoners christelijke lectuur cadeau te geven. Plots veranderde het weer. Er stond een harde wind. Helaas was het niet mogelijk om een kerkdienst te houden in het “huis van cultuur” en gingen we naar een vriend (zijn naam is Vlad), die altijd graag naar het Goede Nieuws luistert. Sommige mensen die in de boodschap geïnteresseerd waren, kwamen ook naar hem toe. Al snel speelden ze christelijke liederen op de gitaar en tijdens de pauzes spraken de broeders over de Heere en over het eeuwige leven. Onze bijeenkomst duurde lang. Voordat we afscheid namen, hebben we samen een foto gemaakt en daarna zijn we vertrokken.